In mijn praktijk werk ik vooral met Acceptance and Commitment Therapy (ACT).
Een van de belangrijke onderdelen daarvan is leren opmerken wat er in je leeft. Niet alleen wat je denkt, maar ook wat je voelt. In je emoties, in je lichaam en in wat je eigenlijk nodig hebt.
Toch merk ik regelmatig dat dit voor mensen helemaal niet zo vanzelfsprekend is.
Wanneer ik tijdens een gesprek vraag: “Wat voel je op dit moment?”, krijg ik vaak antwoorden als: “Ik weet het niet”, “Ik denk dat ik boos ben” of “Mijn hoofd maakt vooral veel overuren.”
En eerlijk gezegd: dat is heel begrijpelijk.
Veel mensen hebben geleerd om vooral vanuit hun hoofd te leven. Denken, analyseren, verklaren en problemen oplossen. Dat zijn waardevolle vaardigheden die ons vaak ver brengen. Maar soms raken we daardoor ongemerkt het contact kwijt met wat er in ons lichaam gebeurt en wat we werkelijk voelen.
Tijdens de therapie besteden we daar aandacht aan. We staan stil bij lichamelijke signalen, onderzoeken emoties en oefenen met bewust aanwezig zijn bij wat er op dat moment speelt. Meestal helpt dat al enorm en ontstaat er weer meer verbinding met jezelf.
Soms merk ik echter dat er iets meer nodig is.
Het lijkt dan alsof er een deur naar het voelen op een kier staat, maar niet helemaal open wil. Vaak is dat geen kwestie van onwil. Integendeel. Meestal heeft het lichaam daar een goede reden voor.
Soms hebben mensen jarenlang geleerd om gevoelens op afstand te houden. Omdat dat ooit nodig was. Om moeilijke gebeurtenissen door te komen. Om sterk te blijven. Om door te kunnen gaan voor anderen. Wat ooit een slimme beschermingsstrategie was, kan later juist een belemmering worden.
In zulke situaties stel ik soms voor om tijdelijk een aantal sessies haptotherapie te volgen.
Haptotherapie richt zich nog directer op het ervaren van wat er in je lichaam gebeurt. Via praktische oefeningen leer je signalen van spanning, emoties, grenzen en behoeften beter herkennen. Niet door erover na te denken, maar door ze daadwerkelijk te ervaren.
Voor sommige mensen blijkt dat precies het ontbrekende puzzelstukje.
Ik werk hierin samen met een ervaren haptotherapeut.
Wat ik mooi vind om te zien, is dat cliënten na enkele sessies vaak met iets nieuws terugkomen in de ACT-behandeling. Gevoelens worden makkelijker herkend. Emoties krijgen meer woorden. En oefeningen die eerst vooral werden begrepen met het hoofd, worden nu ook echt gevoeld.
Daardoor ontstaat er vaak meer ruimte voor verdere stappen in het proces.
Voor mij is deze samenwerking een mooi voorbeeld van hoe verschillende vormen van begeleiding elkaar kunnen versterken. ACT helpt je om flexibeler om te gaan met alles wat je denkt en voelt. Haptotherapie kan helpen om opnieuw contact te maken met dat voelen wanneer dat contact tijdelijk verloren is geraakt, en ACT soms niet toereikend is.
Want soms begint verandering niet met nóg beter begrijpen wat er aan de hand is.
Soms begint verandering juist met stilstaan, voelen en luisteren naar wat je lichaam je misschien al veel langer probeert te vertellen.